Պարտությունը՝ հե՛չ, կարևորը «երգն» է

Արդեն սովորական է դարձել, որ որոշ պարբերականությամբ երաժշտությունը շատ բարձր զլած մեքենաներ են անցնում: Հիմնականում կլկլոցով ռաբիս կամ ցածրակարգ ռեփ լսողներն են դրանք, բայց այսօր մի առավել «ազդեցիկ» դրվագ եղավ: Այսօր մեկը լսում էր «աշխարհը մերն ա, ինչքան հայ կա՝ աշխարհի տերն ա... », ներեցեք արտահայտությանս համար, երգը:

Վահրամ Սահակյանը սովորություն ունի, նման օրինակներ բերելիս, ասել, որ, օրինակ, Ֆրանսիայում նման բան հնարավոր չի տեսնել, և ճիշտ է ասում: Ես մտքերով մի քիչ ավելի հեռու կգնամ: Օրինակ, Հարավային Սուդանում, Մոզամբիկում կամ Մոնղոլիայում հնարավո՞ր է, որ պատերազմում պարտվեն, հազարավոր զոհեր տան ու ցկցկան «աշխարհը մերն ա» երգի տակ: Ես, իհարկե, թվարկածս երկրների գիտակ չեմ, միայն գիտեմ, որ դրանք ամենաաղքատ և ամենահետամնաց երկրներից են աշխարհի, բայց ինչ-որ բան ինձ հուշում է, որ նույնիսկ այդ երկրներում նման բան դժվար թե տեսնենք:

Արամ Աբաջյան

Մեկնաբանություններ